Teatri Dodona | 27 shtator 2026
Recension nga Shqipe Malushi
Katër motra erdhën nga Belgjika dhe e shndërruan skenën e Dodonës në një botë krejt të tyren. Luna De Cock, Winter De Cock, Toulouse De Cock dhe Jules Decock u shfaqën me pantallona të shkurtra shumëngjyrëshe dhe çizme, plot energji rinore, humor dhe një talent të jashtëzakonshëm për ta ndërprerë njëra-tjetrën.
Ato kishin vendosur të luanin Tri Motrat e Çehovit. Kishte vetëm një problem: ato ishin katër. Ajo që pasoi ishte një përpjekje lozonjare për të gjetur një vend për secilën motër, duke ruajtur njëkohësisht historinë e Çehovit. Duke folur në anglisht, holandisht, frëngjisht e madje edhe shqip, ato debatuan, kënduan, kërcyen, shtynë dhe tërhoqën njëra-tjetrën përmes katër akteve të një rrëmuje të këndshme. Koordinimi i tyre ishte i jashtëzakonshëm. Edhe mosmarrëveshjet mes tyre dukej sikur vallëzonin.
Publiku qeshi me to nga fillimi deri në fund. Por nën zhurmën dhe të qeshurat fshihej një histori më e heshtur. Teksa shfaqja zhvillohej, filluam të shohim katër vajza të reja që mbartnin dhimbjen e divorcit të prindërve të tyre dhe që gjenin mënyra për të qëndruar pranë njëra-tjetrës, edhe kur nuk arrinin të thoshin atë që ndienin. Papritur, ndërprerjet dhe ngacmimet mes tyre morën një kuptim tjetër. E qeshura e tyre po i krijonte hapësirë dhimbjes.
Rrallë kam parë performuese të reja ta mbajnë skenën me kaq liri dhe sinqeritet. Na mbajtën duke qeshur, për të na lënë më pas thellësisht të prekur. Kur katër motrat dolën për përshëndetjen e fundit, Dodona u ngrit në këmbë dhe u dhuroi duartrokitjet e gjata që ato i meritonin.
