Trajnerë: Jonah Katz dhe Rémy Bombled
26 Shtator 2026 | Qendra Barabar, Prishtinë
Recension nga Shqipe Malushi
Mbrëmë, Jonah Katz dhe Rémy Bombled e mbushën skenën me paparashikueshmërinë e mrekullueshme të Cirk biZ’arT. Sot, ata sollën diçka po aq të çmuar: një ftesë për të rinjtë e Kosovës që ta përjetojnë vetë atë botë.
Për dy orë në Qendrën Barabar, ata i udhëhoqën pjesëmarrësit përmes artit të kllounit, duke ndarë disa nga truket e këtij arti dhe, mbi të gjitha, lirinë për të luajtur. Të rinjtë dëgjuan me vëmendje dhe, gradualisht, nisën të eksperimentojnë. Ajo që filloi si një punëtori u shndërrua në një hapësirë zbulimi, ku një gjest mund të bëhej një histori dhe një gabim i vogël mund t’i hapte rrugë të qeshurës.
Jonah solli një qasje të menduar dhe teknike ndaj punës. Shpjegimet e tij u dhanë pjesëmarrësve diçka ku të mbështeteshin teksa provonin mënyra të panjohura të lëvizjes dhe shprehjes. Rémy solli humor dhe lehtësi, duke i ndihmuar të çliroheshin mjaftueshëm për të guxuar. Së bashku krijuan një ekuilibër të bukur: njëri ndihmoi në ndërtimin e urës, ndërsa tjetri e bëri kalimin mbi të të ndihej si një aventurë.
Shumica e pjesëmarrësve ishin gra, ndërsa në grup ishin vetëm dy burra. Jonah dhe Rémy e pritën këtë me kënaqësi, duke vënë në dukje se arti i kllounit ka qenë për një kohë të gjatë i dominuar nga burrat dhe se ishte e mrekullueshme të shihje më shumë gra duke marrë pjesë. Inkurajimi i tyre ishte i sinqertë. Ata krijuan hapësirë për secilin pjesëmarrës, duke i nxitur të shpreheshin me butësi, një nga një, si lule që çelin nën diell. Askush nuk dukej se ndihej nën presion për të qenë qesharak. Thjesht iu dha leja të ishin kureshtarë, të çuditshëm, shprehës dhe të lirë.
Teksa i shikoja, e gjeta veten duke menduar: a qeshin ndonjëherë kllounët? Pastaj më erdhi ndërmend një kujtim nga vitet e mia të reja në Nju Jork. Isha pa punë dhe pa para, duke u përpjekur të mbijetoja, kur u bëra një klloune me emrin “Mbretëresha e Shebës: Nga një Botë e Mrekullive drejt një Ëndrre të Mrekullueshme”. Çeku im i parë si artiste erdhi nga një shfaqje si klloune në një festë ditëlindjeje në Harlem. E ruajta me shumë dashuri atë çek. Më bëri të ndieja se imagjinata ime kishte vlerë dhe se edhe unë kisha vlerë.
Jonah dhe Rémy zgjuan tek unë atë kujtim të ndjeshëm. Duke i parë, kujtova se sa shumë guxim mund të kërkojë t’u ofrosh të tjerëve të qeshurën. Kjo kërkon që artisti të japë veten tërësisht: trupin, gjestin, emocionin dhe imagjinatën, pa e ditur se çfarë do të ndodhë më pas.
I përshëndes këta dy artistë bujarë për ndarjen e artit të tyre me të rinjtë e Kosovës. Ata ndoshta nuk do ta dinë kurrë se ku do t’i çojë punëtoria e sotme. Ndoshta, vite më vonë, njëri prej pjesëmarrësve do të kujtojë një lëvizje, një çast guximi apo tingullin e të gjithëve duke qeshur së bashku, dhe do t’ia përcjellë atë gëzim dikujt tjetër.
Kjo është magjia e heshtur e një kllouni: një shkëndijë që ofrohet pa kërkuar asgjë në këmbim dhe që vazhdon të gjejë vende të reja ku të ndriçojë.
